เช้าวันจันทร์...
ท้องฟ้าครึ้มมัว
เสียงเพลงโปรดของคุณล่องลอยในอากาศ
คงเป็นฝีมือของน้องจ๋าที่รู้ใจ
ไม่ก็เป็นหูของผมเองที่ฝาดแว่วไปเพราะความคิดถึง
ฝนพรำแผ่วเบา
ต้นไม้ต้นเล็กริมระเบียงเอนไหว
คิดถึง...
คนของอีกฝากฝั่งขอบฟ้า
เหลือเกิน...
I love you without knowing how, or when, or from where.
I love you straightforwardly, without complexities or pride;
so I love you because I know no other way.
Pablo Neruda
รอจนคุณตื่นนอน...
เสียงของผมคงข้ามทะเล
ไปบรรจบกับหัวใจคุณ
พอดิบพอดี
เค้าคงได้ยินแล้วละตื่นเช้าพร้อมๆกับมีคนที่คิดถึง